Hoogsensitiviteit bij films en boeken

Sommige boeken en films geven meer voldoening. Er zit meer nuance en gelaagdheid in, meer positieve ontwikkeling in het verhaal en in de karakters, en je kan ze plaatsen in de context van de huidige tijd.

Als je hoogsensitief bent heeft dat te maken met meer nuances die je kunt onderscheiden, met breindelen die meer afgestemd zijn op diepgang in emoties en persoonlijk contact, en in een automatisch zoeken naar hoe iets past in het grotere geheel.

In deze nieuwsbrief bespreek ik een film en een boek die me in de afgelopen week met een warm gevoel in het hart achterlieten. Zeker als je hoogsensitief bent, zal dit je aanspreken.

Er zijn van die films waarbij ik opgelucht de zaal uitloopt, maar waardoor ik me eigenlijk niet beter voel. Dat klinkt gek.

Ik kom dan best opgewekt naar zo’n film toe. Vervolgens word ik allerlei ellende in gezogen en ben verontrust dat de schrijver de hoofdpersoon jammerlijk ten onder laat gaan zonder dat er lichtpuntjes zijn. Ik krijg te maken met grove interacties terwijl er niks echt wordt opgelost of de hoofdpersoon geen werkelijke groei doormaakt. Ik kan mezelf er moeiljik van weerhouden om me in te leven en voel me steeds naarder. Als er dan toch een happy end is, dan voel ik wel wat opluchting, maar ik voel me niet zo licht als toen ik aan de film begon.

Afgelopen weekend ging ik naar een film en las ik een boek die wel die lichtheid brachten. Ook al liep het met een paar hoofdpersonen niet goed af.

Als hoogsensitief mens ben ik extra gevoelig voor interacties met vrienden en vind ik daar graag diepgang en betekenis in. De film ‘All of a sudden’ (Soudain) gaat over het ontstaan van een speciale vriendschap tussen twee vrouwen. Eén uit Japan en één uit Parijs. Het verhaal ontvouwt zich traag en er is alle tijd genomen voor de gesprekken die er in het Japans en in het Frans tussen de vrouwen ontstaan. Over de beperkingen van kapitalisme, over vanuit je hart contact maken met mensen met een beperking, over wat onmogelijk lijkt, maar misschien niet is. Er zit veel nuance in, de grotere context komt voorbij en er wordt werkelijk hartcontact gemaakt. Op een niet-sentimentele, onnadrukkelijke en toch heel navolgbare manier ontwikkelen de vrouwen zich aan elkaar.

Voor mensen met een fijngevoeligheid voor interacties is dit een verademing. Ik ging met meer vertrouwen in de mensheid uit het filmtheater weg.

Het boek wat ik aanraad is van Elizabeth Strout, ‘The things we never say’. Het gaat over wat ongezegd blijft in relaties en hoe geheimen een invloed hebben op de interactie. De hoofdpersoon bespeurt van alles wat ongezegd is, maar hij heeft pas later door wat er niet gezegd wordt. Als hij het nog niet door heeft worstelt hij met zijn stemming en heeft hij een verlangen om niet meer te leven. Pas later merkt hij de invloed van het ongezegde op zijn stemming.

Als geschiedenisleraar is hij dol op zijn leerlingen en de schrijfster bouwt prachtige scènes hoe hij die liefde praktisch maakt en zijn leerlingen steunt of begrenst. Het verhaal speelt zich af in de USA in verkiezingstijd van 2024. De verkiezing van Trump speelt een belangrijke rol in het boek. De hoofdpersoon geeft zijn leerlingen opdrachten over de civil war om hen bewust te maken van eerdere duistere tijden en wat dat deed met mensen.

Ook na dit boek voel ik meer vertrouwen in mensen.

De hoofdpersoon staat voor de vele Amerikanen die geen vertrouwen hebben in Trump, die een gevoel van onheil bij hem ervaren en de uitslag van de midterms van gisteren laat overduidelijk zien dat dat aantal is gegroeid. Gelukkig maar.